Notities

“Papa, wat is je mooiste herinnering als kind?” vroeg Mika aan me toen we richting het bos liepen.

Het was alsof hij het instinctief voelde. Alsof hij het wist.

Twintig jaar geleden was ik er voor het laatst. Het was toen fijn om terug te zijn, maar de verwondering van vroeger was er niet. Soms maak je bepaalde gebeurtenissen of plekken uit je verleden mooier dan ze waren. Door kinderogen is alles magischer.

Bij elke stap die we dichter bij de heuvel kwamen, werd duidelijker dat het deze keer anders was. Mika en Eli renden al voor ons uit, als door een magneet getrokken door de grote opening in het bos. De heuvel. Ze begonnen meteen te klimmen.

Het was hun enthousiasme, denk ik. Ik zag door de aanwezigheid van mijn eigen kinderen de plek weer door mijn eigen kinderogen. Alsof ik weer even 6 was. Ik besef nu pas hoe belangrijk deze plek eigenlijk voor me is.

Het duurde niet lang voordat Mika in volle vaart naar beneden kwam rennen, schaterend van het lachen. Eli ging gelijk hutten bouwen van takken en touw, met zijn shirt als vlag. Sarah klom helemaal alleen, stapje voor stapje, naar de bovenste top. Ik werd er stil van, het overweldigde me. In de onbevangenheid van mijn kinderen, juist daar op die plek, voelde ik even meer dan ik aankon.

Geluk, omdat ik het dus toch juist had opgeslagen, ergens diep weggestopt: dit is wat deze plek losmaakte in mij. Ik kon het zelf weer voelen. Onbevangen spelen, zonder zorgen over morgen, zonder zorgen voor anderen, gewoon opgaan in het moment, waarbij al het andere verdwijnt en alleen het hier en nu bestaat.

Verdriet, omdat ik die onbevangenheid al die jaren geleden waarschijnlijk hier voor het laatst heb gevoeld. Omdat het lang zou duren voordat ik besefte dat ik dat gevoel kwijt was geraakt, laat staan dat het iets was dat ik terug mocht vinden.

Een tijd geleden heb ik mezelf dat laatste voorgenomen. Ik maak reuzensprongen en zet kinderstapjes. Steeds wat vaker durf ik stil te staan. Vaker dan me lief is val ik keihard terug. Meestal onzichtbaar, maar ook met armgebaren en lelijke stemgeluiden. Ik kom van ver.

Dit is mijn mooiste herinnering als kind.

Lieve Mika, Eli en Sarah. Blijf alsjeblieft altijd spelen. ❤️

“Een van de lessen van mindfulness, ontleend aan het boeddhisme, is dat we ongelukkig worden doordat we dingen proberen te bezitten of te controleren waar we geen controle over hebben. In plaats van te proberen de wereld te veranderen, kunnen we beter onze reactie op die wereld veranderen.

Dat geeft misschien wel rust, maar wanneer de wereld oneerlijk in elkaar steekt, is het niet de meest moreel verantwoorde strategie. Wie compleet tevreden is, zal nooit de neiging voelen iets te creëren, zich ergens tegen te verzetten, de dingen beter te maken — voor zichzelf, noch voor anderen.”

Klagen is een kunst

Klagen heeft een slechte reputatie. Maar het kan opluchten en verbroederen en vormt het startpunt van protest. Waarom klagen vaak niet het probleem, maar het begin van de oplossing is.

decorrespondent.nl

“The attention economy incentivises the design of technologies that grab our attention,” he says. “In so doing, it privileges our impulses over our intentions.”
That means privileging what is sensational over what is nuanced, appealing to emotion, anger and outrage.

The news media is increasingly working in service to tech companies, Williams adds, and must play by the rules of the attention economy to “sensationalise , bait and entertain in order to survive.”

'Our minds can be hijacked': the tech insiders who fear a smartphone dystopia

The Google, Apple and Facebook workers who helped make technology so addictive are disconnecting themselves from the internet. Paul Lewis reports on the Silicon Valley refuseniks who worry the race for human attention has created a world of perpetual distraction that could ultimately end in disaster

www.theguardian.com

Pubermeisje stapt met twee vriendinnen de trein in:

‘OMG LUISTER. IK ZAT LAATST MET MIJN MOEDER IN EEN STILTECOUPÉ. DRIE. UUR. LANG. DAT WAS ECHT DE HEL, IK ZWEER HET JE. WEET JE HOE IK HET HEB OVERLEEFD?’

‘Nee?’

‘NIET!’

You don’t say.