Notities

Voor altijd mijn happy place.

Sarah en ik lezen momenteel Ronja de Roversdochter. Ik heb nu al zin in onze eigen lentegroet.

43 — Ik mis je. Alles komt goed.

“Papa, wat is je mooiste herinnering als kind?” vroeg Mika aan me toen we richting het bos liepen.

Het was alsof hij het instinctief voelde. Alsof hij het wist.

Twintig jaar geleden was ik er voor het laatst. Het was toen fijn om terug te zijn, maar de verwondering van vroeger was er niet. Soms maak je bepaalde gebeurtenissen of plekken uit je verleden mooier dan ze waren. Door kinderogen is alles magischer.

Bij elke stap die we dichter bij de heuvel kwamen, werd duidelijker dat het deze keer anders was. Mika en Eli renden al voor ons uit, als door een magneet getrokken door de grote opening in het bos. De heuvel. Ze begonnen meteen te klimmen.

Het was hun enthousiasme, denk ik. Ik zag door de aanwezigheid van mijn eigen kinderen de plek weer door mijn eigen kinderogen. Alsof ik weer even 6 was. Ik besef nu pas hoe belangrijk deze plek eigenlijk voor me is.

Het duurde niet lang voordat Mika in volle vaart naar beneden kwam rennen, schaterend van het lachen. Eli ging gelijk hutten bouwen van takken en touw, met zijn shirt als vlag. Sarah klom helemaal alleen, stapje voor stapje, naar de bovenste top. Ik werd er stil van, het overweldigde me. In de onbevangenheid van mijn kinderen, juist daar op die plek, voelde ik even meer dan ik aankon.

Geluk, omdat ik het dus toch juist had opgeslagen, ergens diep weggestopt: dit is wat deze plek losmaakte in mij. Ik kon het zelf weer voelen. Onbevangen spelen, zonder zorgen over morgen, zonder zorgen voor anderen, gewoon opgaan in het moment, waarbij al het andere verdwijnt en alleen het hier en nu bestaat.

Verdriet, omdat ik die onbevangenheid al die jaren geleden waarschijnlijk hier voor het laatst heb gevoeld. Omdat het lang zou duren voordat ik besefte dat ik dat gevoel kwijt was geraakt, laat staan dat het iets was dat ik terug mocht vinden.

Een tijd geleden heb ik mezelf dat laatste voorgenomen. Ik maak reuzensprongen en zet kinderstapjes. Steeds wat vaker durf ik stil te staan. Vaker dan me lief is val ik keihard terug. Meestal onzichtbaar, maar ook met armgebaren en lelijke stemgeluiden. Ik kom van ver.

Dit is mijn mooiste herinnering als kind.

Lieve Mika, Eli en Sarah. Blijf alsjeblieft altijd spelen. ❤️

Me after three days of Wheel of Consent. Grateful. Tired. Happy. Overwhelmed. Loving. Vulnerable. Connected. Sad. Comfortable. Complete.

BRB

Michiel vond op Het Internet een lijst met 100 dingen die iemand weet over design. Daar hebben we natuurlijk een mening over. Over grote woorden versus noeste arbeid, impuls versus intentie, chaos versus structuur, problemen versus mogelijkheden en waarom het goed is om te beseffen dat design — of je het nu wilt of niet — altijd raakt aan ethiek en politiek.

A part of (my) history I've always neglected up until now.